De kracht van pauzes
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 120

Tijdens het werken met paarden heb ik geleerd dat pauzes minstens zo belangrijk zijn als oefeningen. Wil je je paard iets nieuws leren, las dan een pauze in na een gewenst resultaat, ook al was dat resultaat maar klein. De pauze zorgt ervoor dat de nieuwe informatie door de hersenen verwerkt wordt en beter blijft hangen. Je kunt trouwens dat verwerkingsproces aan je paard aflezen, als je er oog voor hebt. Dan zie je ook wanneer het paard klaar is om verder te werken of de oefening te herhalen. Soms is het zelfs beter om helemaal te stoppen en pas de volgende dag verder te gaan.

Pauzes zijn niet alleen heilzaam voor paarden, maar ook voor mensen. Dat dringt tot steeds meer mensen door. Als je regelmatig pauzeert, ben je productiever dan wanneer je urenlang achter elkaar doorgaat. Hoewel je baas misschien liever niet ziet dat je elk uur vijf minuten pauze neemt, opstaat en rondloopt, even naar buiten gaat voor wat frisse lucht of een paar yoga-oefeningen doet. Bij veel mensen zit de werkhouding ‘druk-druk-druk’ er nog diep in. Je lijkt dan misschien productiever, maar het tegendeel is waar.

Pauzes leiden tot doorbraken. Zit je vast in een creatief proces? Pauze. Gaan je gedachten in rondjes en kom je er niet uit? Pauze. Ben je moe? Pauze. Tijdens de onderbreking van werk/denkproces/routine-activiteit geef je je hersenen de ruimte om informatie te verwerken en zich te herstellen. Iedereen kent wel het verschijnsel dat je je plotseling iets herinnert of ineens de oplossing ziet op het moment dat je met iets totaal anders bezig bent. Het lijkt heel paradoxaal, maar het werkt.

Hoe pas je pauzes het beste toe? Hoe vaak en hoe lang? Dat is heel persoonlijk. Het hangt van veel factoren af, maar ook van je mogelijkheden. Soms kan het al voldoende zijn om tijdens je werk een glaasje water te halen of naar het toilet te gaan. Even aan iets anders denken, je blik op iets anders richten. Soms heb je meer of langere afleiding nodig. Een wandelingetje, eten, een dutje, sporten of een nacht slapen.

Tijdens mijn werk pas ik graag pauzes toe. Ben ik aan een schilderij bezig, dan zie ik dat na een pauze met frisse blik en weet meteen hoe ik verder moet. Waarop ik met hernieuwd enthousiasme aan de slag ga.

Leren van paarden: een boekfragment
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 92

Druk

Hjordis was extreem gevoelig voor druk. Legde ik te veel druk op haar, dan ging ze er vandoor, of het nou tijdens het rijden of aan de hand was. Vooral longeren was een lastige opgave, omdat ik destijds nog niet in de gaten had wat ik precies verkeerd deed. (Zo’n beetje alles.) Dus longeerde ik liever niet, om Hjordis niet op de vlucht te jagen.

Op een zonnige lentezondag was ik bij mijn paard in de uitloop, helemaal alleen. De omgeving was rustgevend, met zingende vogeltjes en lome paarden. Echt idyllisch. Omdat ik geen energie had om te rijden, besloot ik om enkel wat te ‘tutten’. Hjordis stond los en ik begon haar staart uit te pluizen, wat ik nooit met een borstel deed, maar met mijn vingers, om de haren te sparen.

Na een halve minuut liep Hjordis weg en bleef een paar meter verderop staan. Ik liep naar haar toe en begon opnieuw. Weer liep ze na een tijdje een paar meter weg. Na de derde keer ging ik haar niet achterna, maar dacht na. Waarom liep ze weg? Het gepruts aan haar staart vond ze niet onprettig, wist ik. Wat was het dan?

In plaats van nog een poging te doen, bleef ik staan genieten van de zon en de vogeltjes. Minutenlang stonden we zo, ik een paar meter achter Hjordis, beiden in stilte en rust. Ineens zag ik het licht. Mijn adem stokte ervan en ik staarde in de verte zonder iets te zien. Druk! Ik legde mezelf en mijn paard druk op, omdat ik me verplicht voelde iets te doen als ik bij haar was! Ik kon niet zomaar ‘zijn’, zoals zij, gewoon een beetje niksen en van de zon genieten. Ze vond die druk vervelend en ontweek hem.

Op het moment dat ik zuchtte om dat inzicht, draaide Hjordis zich om en kwam naar me toe. Ik heb haar bedankt voor de les.

Het bovenstaande is een hoofdstuk uit mijn boek 'Paarden in pen en inkt', waarin ik vertel over de paarden die gedurende ruim dertig jaar mijn leven hebben gedeeld en wat ik van ze heb geleerd. In totaal 70 pentekeningen illustreren de leerzame, grappige en bij wijlen roerende verhalen. Wil je meer lezen? Het boek is bij mij te bestellen voor 8,95 euro (excl. verzendkosten) of te koop bij Boekhandel Bert v.d. Heijden in Uden.

 

 

Gun jij jezelf creatieve ruimte?
by Margot den Ouden
in Latest
Hits: 160

Als kind was ik altijd creatief bezig. Tekenen, kleuren, knippen en plakken, boetseren en schilderen, timmeren, schrijven en breien. Ik probeerde alles uit. Natuurlijk lukte niet alles even goed, maar soms was ik heel tevreden met het resultaat. In de loop der tijd heb ik diverse truien gebreid, lederen chaps (beenbeschermers voor ruiters) gemaakt en een aantal boeken gebonden. Kon ik geen jaaragenda vinden die me beviel, dan maakte ik die zelf. Mijn huidige keukentafel heb ik op maat gebouwd voor de keuken.

Hoewel ik ook als volwassene altijd creatief bezig ben gebleven, kwam ik er laatst achter dat ik onderweg iets was kwijtgeraakt. Vroeger tekende en schreef ik om te tekenen en te schrijven. Het hoefde niet echt iets te worden, het was een ontdekkingsreis naar de mogelijkheden, een creëren zonder doel. Er ontstond spontaan iets vanuit het gevoel van het moment.

Die spontaniteit herontdekte ik tijdens een aantal tekenavonden met een vriendin. We tekenden om het tekenen, niet om iets te creëren. Het hoefde niets te worden. Langzaam drong het tot me door hoe bevrijdend dat was, zonder vooropgezet plan aan een blanco vel papier gaan zitten en maar gewoon iets te gaan zitten tekenen. Maakt niet uit, wat. Net als vroeger.

Te lang is mijn creativiteit alleen maar gebonden geweest aan een doel. Een portret van een paard, dat goed moet lijken. Een logo naar smaak van de klant. Mijn perfectionisme nam de overhand en blokkeerde de spontaniteit. En ik had het niet in de gaten.

Tijdens het herontdekken merkte ik dat er niet alleen spontaan verrassend mooie dingen ontstonden, maar ook dat de creatieve energie meer ging stromen. Veel meer dan ik op basis van de tekensessies zou verwachten, op veel meer gebieden dan alleen tekenen. Verbazend wat een positief effect dat heeft!

Dus nu gun ik mezelf creatieve ruimte, ruimte om te creëren zonder doel, zonder plan, om buiten de lijntjes te kleuren. Minimaal elke dag een beetje. En ik laat me verrassen door wat er ontstaat.